Tuesday, September 4, 2012

ΙΑΤΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΥΣΗΣ-ΜΠΕΗΣ

ΙΑΤΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΥΣΗΣ-ΜΠΕΗΣ

Προ καιρού, χρειάστηκε να επισκεφθώ το Αγροτικό Ιατρείο Λευκίμμης για μια μικρή ενόχληση που είχα στο στομάχι. Στον προθάλαμο του Ιατρικού Κέντρου παρατήρησα πως υπήρχε μία προτομή.
Πλησίασα και στήθηκα να περιεργαστώ την προτομή, φανταζόμενος πως θα ήταν του μεγάλου Ιπποκράτη, προστάτη της Ιατρικής. Όμως, αυτό που αντίκρισα, μου έδωσε τόση χαρά γιατί για πρώτη φορά στη ζωή μου βρισκόμουν εμπρός από μια προτομή ενός γνώριμου προσώπου που δεν χρειάστηκε να διαβάσω την επιγραφή που ενημέρωνε τον κόσμο πως η προτομή ανήκε στο Λευκιμμιώτη γιατρό Δημήτριο Γκούση-Μπέη.
Στη μνήμη μου ήρθε αμέσως η καλοκάγαθη μορφή του γιατρού, καθισμένου στο μόνιππό του, κρατώντας στο αριστερό του χέρι τα γκέμια και στο δεξί το καμουτσίκι, που ο γιατρός χρησιμοποιούσε περισσότερο να χαϊδεύει, παρά να βιτσίζει, τα καπούλια του αλόγου του.
Η πρώτη επαφή που είχα με το γιατρό ήταν, όταν ένα καλοκαίρι, αρχές του ’50, για ένα πρόβλημα στο στομάχι χρειάστηκα τις υπηρεσίες του. Ήλθε, κοίταξε από το παράθυρο που ήταν ανοιχτό και με πλατύ χαμόγελο φώναξε:
“Α! Αυτός είναι ο άρρωστος; Ριτσινόλαδο!”
Κάθε φορά που με επισκεπτόταν η πιο πάνω φράση του ήταν σαν σλόγκαν που ίσως χρησιμοποιούσε για να τρομάζει εμάς τα παιδιά.
Όταν, όμως, χρειαζόταν να με εξετάσει, χουχούλιζε το στηθοσκόπιο για να το ζεστάνει, αν ήταν χειμώνας, για να μην με κρυώσει.
Ερχόταν, όμως, φορές που ο πατέρας μου με έστελνε στο σπίτι του γιατρού με δωράκια, ανάλογα την εποχή: πότε ένα κανίστρι με σταφύλια, πότε με κανένα μπακίρι κ.α.
 Στην παρατήρησή μου γιατί το κάνει αυτό, ο πατέρας μου με επέπληττε και μου έλεγε: “Γιατί είναι φίλος μου, είναι καλός γιατρός και επιπλέον καλός άνθρωπος!”
Ο γιατρός ο Μπέης, όμως, δεν ήταν φίλος μόνον με τον πατέρα μου. Ήταν φίλος με όλο τον κόσμο της μικρής μας πόλης.
Τώρα, αντικρίζοντας την προτομή του, αναρωτιέμαι αν ποτέ πληρωνόταν για τις επισκέψεις που έκανε στους ασθενείς του.
Έφυγα μικρός από το χωριό, δεκαπέντε-δεκάξι χρονών και άργησα να επιστρέψω. Όμως τον θυμόμουν πάντοτε γιατί με την ιατροσύνη του και την επιμονή του μου είχε γλιτώσει το δεξί μου πόδι από βέβαιο ακρωτηριασμό!
Αποχαιρέτισα το γιατρό νοερά και μπορώ να πάρω όρκο πως είδα να κινούνται τα χείλη του και άκουσα τη στερεότυπη φράση του:
“Α! Αυτός είναι ο άρρωστος; Ριτσινόλαδο!”
Χάρηκα, επίσης, που οι συγχωριανοί μου αναγνώρισαν τις υπηρεσίες ενός επιστήμονα, ενός φίλου, ενός Ανθρώπου.

Λευκίμμη 6.08.2012

Γρηγόρης Μοναστηριώτης-Γάκης


Ο Γρηγόρης Μοναστηριώτης-Γάκης γεννήθηκε στη Λευκίμμη Κέρκυρας το 1941.
Είναι εργολήπτης ηλεκτρολόγος και πτυχιούχος ελληνικής φιλολογίας.
Πήγε στην Αυστραλία το 1964 εγκαταλείποντας το πλοίο στο οποίο εργαζόταν. Από το 1974 δίδασκε Νεοελληνικά σε απογευματινά σχολεία του Σύδνεϋ και σε κολλέγια για ενήλικες. Υπήρξε για πολλά χρόνια μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Ελλήνων Εκπ\κών Ν.Ν.Ο., της Κερκυραϊκής Αδελφότητας και είναι μέλος του Προεδρείου της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών Αυστραλίας (ΕΕΛΚΑ).
Με τη λογοτεχνία ασχολείται  από το 1970. Το 1992 κυκλοφόρησε στην Αυστραλία τη νουβέλα «Ο Γιάγκος» και έχει έτοιμα προς δημοσίευση μια συλλογή διηγημάτων, μία ποιητική συλλογή και ένα βιβλίο Λαογραφίας. Ασχολήθηκε επίσης με την αγγλική ποίηση και το θέατρο.

 

No comments:

Post a Comment